ختم انعام یا شو لباس

وای که چقدر زشت و نچسبه اینجور مراسمایی؟!!!!

یکی از همکارا امروز واسه سال مادرش ختم انعام گرفته بود و چه ختم انعامی من پارسال هم وقتی می خواستم برم به همین مراسم خیلی ساده و رسمی رفتم و چقدر لباسام و خودم واسه این مراسم وصله ناجوری بودیم. امروز وقتی داشتم آماده می شدم اولش رفتم سراغ کمد لباسام و با توجه به تجربه پارسال خواستم دیگه امسال همرنگ جماعت بشم . کلی لباسا رو زیرو رو کردم . هر چی بیشتر اونا رو برانداز می کردم بیشتر پشیمون می شدم که منم بخوام مثل بقیه باشم.به نظرم اومد هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد. نمی دونم چرا ما ایرانیا جا و مکان هر چیز رو نمی دونیم

یادم میاد یه دختر آمریکایی چند سال پیش امده بود اتاق ما توی خوابگاه . وقتی می خواستیم به همراه اون و بقیه بچه ها بریم کلاس با کنجگاوی به هم اتاقیای من که با دستپاچگی در حال فرو رفتن توی وان رنگ و لعاب و بزک دوزک بودن نگاه کرد و خیلی متعجبانه پرسید؟

شماها میخوایید برید پارتی ؟

واقعا این سوال پر معنای اون دختر همیشه توی گوشمه...

ماها باید یاد بگیریم که کلاس جای درسه، ختم انعام جای قران خوندن،پارتی جای پارتی گرفتن ،خیابون محل گذر نه محل فشن مد و صبحگاه پارکها جای با لباس ورزشی نرمش صبحگاهی کردن نه بیرون انداختن اندامهای زنانه و تحریک دیگران و ....

+نوشته شده در ۱۳۸٩/۱/٢٩ساعت٢:۱٤ ‎ق.ظتوسط بهارمحمدی فرزانه | نظرات ()